نوشته شده در دیدگاه‌تان را بنویسید

درمان بیش فعالی در کودکان با رفتار درمانی

درمان بیش فعالی در کودکان

درمان بیش فعالی در کودکان شیوه‌های متفاوتی دارد که رفتار درمانی یکی از شیوه‌های مهم آن است، که به عنوان مکمل در کنار دارو و سایر روش‌های درمانی به کار می‌رود.

در مطلب قبل درباره انواع روش‌های درمان بیش فعالی صحبت کردیم، که در مقاله درمان بیش فعالی می‌توانید آن را مطالعه کنید. در این مطلب نیز به صورت مختصر شما را با درمان بیش فعالی  در کودکان به شیوه رفتار درمانی آشنا می‌کنیم.

اگر کودک شما بیش فعال است و پزشک برای او تشخیص بیش فعالی داده است، لازم است که تمام موارد کمک کننده به کودک را بشناسید.

همانطور که می‌دانید دارو درمانی فقط یکی از روش‌های کنترل و درمان اختلال بیش فعالی محسوب نمی‌شود، بلکه راه‌های درمان متفاوتی برای درمان و کنترل این اختلال وجود دارد.

برخی از آنها همزمان با مصرف دارو و برخی دیگر بدون نیاز به مصرف دارو کاربرد دارد. درمان بیش فعالی در کودکان با رفتار درمانی نیز یکی از روش‌های موثر و مکمل در کنار دارو است.

نحوه رفتار با کودکان بیش فعال بسیار حساس است و باید سنجیده و تحت کنترل باشد. اگر کودکتان بیش فعال است و به شما نیاز دارد، کار خود را کنار بگذارید و به او گوش دهید. گاهی اوقات نیز بهتر است کمی توجه خود را از او بردارید و به او اعتماد کنید.

 

درمان بیش فعالی در کودکان

اقدام برای درمان کودکان بیش فعال مسئله بسیار مهمی است. چرا که اگر درمان اختلال بیش فعالی در سن مناسب صورت نگیرد، علائم این اختلال تا دوران بزرگسالی همراه شخص خواهد بود.

در مواردی دیده شده که علائم این اختلال قبل از دوران بلوغ یا اوایل دوره بزرگسالی رفع شده اند، اما در بیش از نیمی از موارد این اختلال همچنان باقی مانده و فقط علائم آن تغییر می‌کند.

درمان خود به خودی این اختلال قبل از سن ۱۲ سالگی بعید به نظر می رسد و حتماً نیاز است که این کودکان تحت نظر پزشک متخصص درمان شوند.

می‌توان گفت درمان بیش‌فعالی در کودکان ترکیبی از روش‌های دارو درمانی، رفتار درمانی و کار درمانی است، که از نظر کارشناسان سن طلایی درمان افراد مبتلا تا قبل از ۱۲ سالگی است. همچنین استفاده از رژیم غذایی مناسب نیز باعث کاهش علائم این اختلال می‌شود.

اختلال بیش فعالی از نظر شدت و ضعف انواع مختلفی دارد که باعث شده روش درمانی برای هر کودک نسبت به دیگری متفاوت شود. بنابراین تعیین مدت زمان قطعی برای درمان این اختلال در کودکان کار درستی نبوده و تایید نمی‌شود.

والدین و معلم کلاس درس، نقش مهمی را در کمک به کودک بیش فعال برای یادگیری او و تشخیص و تنظیم رفتارش دارند. والدین می توانند اهداف کوچک قابل اداره کردن به کودکشان بدهند، مانند نشستن سر میز شام برای حداقل ۱۰ دقیقه، گرچه برای دستیابی به آن نیز باید پاداشی به او بدهند.

همینطور آموزگار با فرستادن کارت گزارش به خانه و اطلاع به والدین که آیا کودک امروز در مدرسه، به اهداف رفتاری‌اش رسیده هست یا خیر، کمک بزرگی به والدین خواهند کرد.

پیشنهاد میکنیم ان مقاله را مطاعه کنید: درمان بیش فعالی کودکان با روان درمانی

 

درمان بیش فعالی در کودکان با رفتار درمانی

درمان بیش فعالی در کودکان با رفتار درمانی که به عنوان تغییر رفتار یا درمان رفتاری–شناختی نیز شناخته می‌شود، یک درمان بسیار موفق برای کودکان با اختلال کم توجهی بیش فعالی می‌باشد.

این کار به ویژه برای کودکانی مفید است که داروهای محرک را مصرف می‌کنند و حتی ممکن است به شما اجازه دهند که میزان مصرف دارو را کاهش دهید.

رفتار درمانی اغلب اوقات بر شناسایی افکار کودک و تلاش برای تغییر برخی از آنها متمرکز می‌شود. این درمان شامل تقویت رفتارهای مورد نظر از طریق پاداش و تعریف و کاهش رفتارهای مشکل با تنظیم محدودیت‌ها و عواقب است.

مثلاً یک مداخله ممکن است این باشد که معلم به کودکی پاداش می‌دهد، به دلیل اینکه قبل از اینکه صحبت کند انگشت خود را بالا گرفته است.

تحقیقات نشان داده درمان بیش فعالی در کودکان با رفتار درمانی بخش مهمی از درمان برای این کودکان را تشکیل می‌دهد و باعث بهبود وضعیت تفکر کودک شده و مانع انجام کارهای بدون فکر و ناگهانی در وی می‌شود. هدف از رفتار درمانی، یادگیری یا تقویت رفتارهای مثبت و از بین بردن رفتارهای ناخواسته و مشکل ساز است.

این نوع درمان نه تنها توانایی کودکان را برای کنترل توجه و تمرکز در مدرسه افزایش می‌دهد، بلکه روابط آن‌ها را در خانواده و دوستانشان بسیار تحت تاثیر قرار می‌دهد. درمان رفتاری شامل تمرینات رفتاری برای خانواده، خود کودک و حتی معلمان در مدرسه می‌باشد.

رفتار درمانی هم می‌تواند به عنوان درمانی جایگزین باشد، که در تعداد زیادی از بیمارانی که به محرک‌ها پاسخ ندادند و یا تمایل به استفاده دارو ندارند به کار می‌رود. همچنین می‌تواند در تعدادی از بیماران نیز به عنوان درمان کمکی در کنار درمان دارویی از رفتار درمانی استفاده می‌شود.

شواهد نشان دهنده مفید بودن رفتار درمانی برای زیرگروه خاصی از بیماران با اختلال بیش فعالی یا نقص توجه در کودکان می‌باشد، به عنوان مثال کودکانی که روابط ضعیف با والدین خود دارند و یا مخالفت و خشونت زیادی در خانواده دارند.

معمولاً رفتار درمانی چنانچه به طور همزمان با دارو درمانی انجام گیرد، نتیجه بهتری داشته و اختلال بهتر کنترل می‌شود. درمانگر رفتاری – شناختی به طور کلی به این ۳ مورد می پردازد:

۱٫    تنظیم برنامه‌های تغییر رفتاری در مدرسه، کار، و خانه

۲٫    تعیین اهداف مشخص برای رفتار و موفقیت

۳٫    به خانواده‌ها و آموزگاران کمک می‌کنند تا جایزه‌ها و نتایج خود را حفظ کنند.

 

آموزش کودکان در رفتار درمانی:

در روش درمان بیش فعالی در کودکان با رفتار درمانی، درمانگر با کودک همکاری می‌کند تا او رفتارهای جدیدی یاد بگیرد. این رفتارها می‌تواند جایگزین رفتارهایی شوند که معمولاً برای کودک دردسر ساز و گاهی مشکل آفرین می‌شود.

هم چنین ممکن است درمانگر به کودک بیاموزد، که چگونه احساسات خود را به نحوی بیان کند که برای دیگران و خود او مشکلی به وجود نیاید.

 

رفتار درمانی برای والدین

بخشی از رفتار درمانی آموزش به والدین کودکان بیش فعال می‌باشد. در این روش والدین مهارت‌های جدیدی می‌آموزند یا مهارت‌های موجود در خود را برای آموزش، راهنمایی و مدیریت رفتار فرزندشان تقویت می‌کنند.

معمولاً والدین به صورت گروهی در کلاس‌هایی که تشکیل می‌شود شرکت کرده و یا به طور خصوصی با یک روان درمانگر ملاقات می‌کنند تا علائم بیش فعالی و نحوه صحیح برخورد با رفتارهای کودک را بهتر بشناسند.

تحقیقات نشان می‌دهد که آموزش والدین علاوه بر درمان بیش فعالی در کودکان، موجب تقویت رابطه والدین و فرزند و هم چنین کاهش چشم گیر مشکلات کودکان می گردد.

این کلاس‌ها باعث می‌شود که والدین نحوه صحیح رفتار با کودک را بیاموزند و بنابراین روابط والدین با کودک بهتر شده و در نتیجه رفتارهای وی بهتر مدیریت شوند.

 

رفتار درمانی برای معلمان

معلمان و مربیان نیز باید آموزش‌های لازم را در زمینه برخورد با کودکان دچار بیش فعالی ببینند. در صورتی که کودک شما دچار اختلال بیش فعالی است، بهتر است قبل از ثبت نام در مدرسه یا کودکستان با مربی صحبت کنید تا بدانید آیا وی نسبت به این اختلال و نحوه برخورد با آن آگاهی کافی دارد یا خیر.

نوشته شده در دیدگاه‌تان را بنویسید

والدین با کودکان بیش فعال چگونه رفتار کنند؟

کودکان بیش فعال

کودکان بیش فعال معمولا به خاطر شیطنت، جست و خیز و سرو صدای بیش از اندازه‌ای که در خانه تولید می کنند، توسط والدین تنبیه یا توبیخ می شوند. این کودکان به دلیل شرایطی که دارند معمولا در مدرسه و در بین فامیل یا دوستان خود نیز مورد سرزنش واقع می شوند. به همین دلیل این کودکان سرخورده شده اعتماد به نفس پایینی دارند و حتی ممکن است افسرده شوند.

به همین دلیل والدین باید بدانند با کودکان بیش فعال چگونه رفتار کنند، تا این کودکان زندگی نرمال داشته و در آینده پیشرفت کنند.

در مطلب قبل درباره روش‌های اصلی درمان بیش فعالی صحبت کردیم، که در مقاله درمان بیش فعالی می توانید آن را مطالعه کنید. در این مطلب به ذکر برخی از نکاتی می پردازیم، که به برخورد صحیح والدین با کودکان بیش فعال کمک می کند.

اوتیسم

تنبیه راه درمان کودک بیش‌فعال نیست،‌ واکنش های کودک بیش‌فعال عمدی و ارادی نیست و ‌والدین به جای تنبیه فرزند بیش‌فعال خود باید رفتارهای خوب او را مورد توجه قرار بدهند .

کودکان بیش فعال معمولا به صورت تکانشی عمل می کنند و توانایی لازم برای برنامه ریزی و سازمان دهی کارهای خود را ندارند. برآورده کردن خواسته های این کودکان و کنترل و نظارت بر فعالیت های آن ها دغدغه بسیاری از والدین می باشد.

والدین با ایفای مناسب نقش خود، حمایت ها و آموزش های لازم نقش کلیدی در درمان کودکان بیش فعال بازی می کنند. درمان پزشکی با تجویز دارو تنها برخی علائم را کاهش می دهد.

اما برای درمان کودکان بیش فعال درمان دارویی به همراه دریافت مشاوره کودک و اتخاذ سبک تربیتی متناسب با ویژگی های کودکان بیش فعال، آن ها را برای زندگی مستقل در بزرگسالی آماده خواهد کرد.

آموزش والدین در رفتار درمانی

در این روش والدین مهارت های جدیدی می آموزند یا مهارت های موجود در خود را برای آموزش، راهنمایی و مدیریت رفتار فرزندشان تقویت می کنند.

تحقیقات نشان می دهد که آموزش والدین علاوه بر درمان بیش فعالی در کودکان، موجب تقویت رابطه والدین و فرزند و هم چنین کاهش چشم گیر مشکلات کودکان می گردد.

نکته مهم در برخورد با این کودکان این است که والدین و معلم‌ها باید در قبال ایشان صبوری بیشتری داشته باشند و در عین حال به ایشان کمک کنند که بویژه در مدیریت زمان عملکرد بهتری داشته باشند.

بسیار دیده می‌شود که این کودکان بی‌گناه، به جرم اختلالی که خود تقصیری در آن ندارند مورد شماتت و گاه متاسفانه تنبیه شدید توسط بزرگ‌ترها قرار می‌گیرند. این در حالی است که مطالعات مختلف نشان می‌دهند تنبیه بدنی نه‌تنها تاثیر مفیدی بر کودک و تغییر رفتار وی ندارد بلکه می‌تواند سبب مشکلات جدی در روان وی شود.

والدین این کودکان باید توجه کنند، کودکان آن‌ها کاری را انجام می‌دهند که آن‌ها انجام می‌دهند و اولین الگو برای کودک خود هستند، اگر والدین الگوی رفتاری خوبی داشته باشند کودکانشان رفتار بهتری خواهند داشت.

همچنین والدین باید احساساتشان را به کودک بیش فعال خود نشان دهند این احساس اگر صادقانه باشد کودک متوجه می‌شود رفتاری که انجام داده است چه تأثیری از لحاظ احساسی در والدین دارد، به‌طور مثال اگر از کودک خود ناراحت یا خوشحال هستید نشان دهید.

والدین باید کودک خود را به کار خوب تشویق کنند و به گونه‌ای با کودک رفتار کنند که کودک پی ببرد رفتاری که انجام داده خوب است یا نه، اگر خوب است تشویق و اگر بد است تنبیه شود، ولی نه تنبیه بدنی. لازم به ذکر است والدین باید کودک را در آغوش بگیرند و یا به صورت کلامی به کودک محبت کنند.

آنها باید شنونده خوبی برای کودک خود باشند اظهار کرد: والدین این کودکان سعی کنند به قولی که به آن‌ها می‌دهند عمل کنند اگر گفتند بعد از انجام تکالیفت به پارک می‌رویم حتماً به وعده خود عمل کنند. همچنین این کودکان متوجه وسایل با ارزش والدین خود نیستند به همین دلیل اشیاء با ارزش (تلفن همراه و…) را از دسترس این کودکان دور کنید.

والدین این کودکان باید توجه داشته باشند بر سر این کودکان داد و فریاد نزنند و اگر خواسته‌ای از کودک دارید به صورت مثبت و آسان، در حد فهم و درک کودک مطرح کنید تا کودک متوجه انتظاری که از او دارید شود. به کودک خود که مبتلا به اختلال بیش فعالی است مسئولیت دهید، این مسئولیت دادن باعث می‌شود کودک یاد بگیرد مسئولیت رفتار خود را در درون خانواده و جامعه بپذیرد.

شایان ذکر است والدین هر تذکر را یک بار به کودک خود گفته و به کودک فرصت شروع به حرکت دهند، انتقاد دائم باعث خستگی کودک و والد می‌شود.

روز جهانی اوتیسم

رفتار والدین با کودکان بیش فعال

در ادامه به بیان راه ها و آموزشهایی که والدین با یادگیری آن می توانند به درمان کودک بپردازند. از آنجایی که بیش فعالی بیماری پیچیده ای هست و افرادیکه به این بیماری دچار می شوند، مانند هم نیستند پس ارائه راهکاری موثر برای همه کودکان سخت است.

اما بعضی از راهکارها و نکته های زیر می تواند به ایجاد فضایی مناسب برای درمان کودک موثر باشد.

o به کودکتان محبت و مهربانی کنید،‌ کودکان به اینکه به آنها توجه و محبت شود و آنها را تحسین کنند، نیاز دارند. این ابراز محبت می تواند هم به شکل بیان زبانی و هم به شکل لبخند، بغل کردن و نوازش محبت آمیز باشد.

o در روز وقتی را برای آشنایی و صحبت با کودکتان بگذارید. سعی کنید این مدت فقط شما پیش او باشید و کودکان دیگر یا افراد دیگر مزاحم شما نشوند. در این مدت سعی به درک و تمرکز بر روی نقاط مثبت کودکتان کنید.

o راههای برای افزایش عزت نفس کودکتان بیابید. کودکانی که دچار بیش فعالی هستند، معمولا در کارهای هنری و رزمی بهتر عمل می کنند. سعی کنید آنها را در کلاسهایی که دوست دارند ثبت نام کنید. توجه داشته باشید که بیشتر از حد توان فرزندتان از او انتظار نداشته باشید.

o برای وی محیطی مربوط و مختص خودش بسازید و آنجا را به شکلی خاص و قابل تشخیص برای کودک سازماندهی کنید.

o موقع حرف زدن با فرزندتان آرام و شمرده صحبت کنید و هنگام صحبت با وی ارتباط چشمی برقرار نمایید.

o برنامه منظمی برای خواب، استراحت و غذا خوردن کودکان بیش فعال تنظیم کنید. کودکانی که دچار بیش فعالی هستند، به سختی می توانند خود را با تغییرات تطبیق دهند. اگر مجبورید تغییری ناگهانی در زندگی بدهید، حتما از قبل کودکتان را برای آن آماده کنید و درباره‌ تغییر از قبل به او اطلاع دهید.

پیشنهاد میکنیم این مقاله را مطالعه کنید علائم و نشانه های تشخیص اوتیسم در بزرگسالان

o از استراحت کافی کودکانتان مطمئن شوید، خستگی علائم بیش فعالی را بدتر می کند.

o از موقعیت های ناراحت کننده برای کودکتان تا آنجا که می توانید دوری کنید. نشستن در سخنرانی های طولانی و یا خرید در فروشگاههای بزرگ و گیج کننده برای کودک، بعضی از انواع این موقعیت هاست.

o از تنبیه ها و دعواهای آرام، کوتاه و تاثیر گذار استفاده کنید. مانند قهری کوتاه مدت (البته اینقدر که کودک متوجه کارش بشود).

o انرژی‌ اضافه‌ کودکان بیش فعال باید از طریق‌ فعالیت‌های‌ مثبت، از جمله‌ ورزش‌ کردن، مصرف‌ شود. بهتر است‌ آنها را برای‌ بازی‌ به‌ زمین‌های‌ بزرگ‌ برد و اجازه‌ داد که‌ به‌ فعالیت‌های‌ لذتبخش‌ بپردازند.

یا این‌ که‌ روزانه‌ برای‌ پیاده‌ روی‌ آنها را از خانه‌ خارج‌ کرد. در منزل‌ نیز بایستی‌ مسئولیت‌هایی‌ که‌ از لحاظ‌ جسمی‌ قدری‌ بچه‌ها را خسته‌ می‌ کند به‌ آنها بسپاریم‌ تا به‌ این‌ وسیله‌ انرژی‌ بیش‌ از حد آنان‌ گرفته‌ شود. البته‌ خوب‌ است‌ گاهی‌ برای‌ انجام‌ این‌ مسئولیت‌ها جوایزی‌ هم‌ در نظر بگیریم.

o به‌ خاطر داشته‌ باشیم‌ این‌ کودکان‌ را به‌ هیچ‌ وجه‌ کتک‌ نزنیم؛ زیرا رفتارهای‌ انتقام ‌جویانه‌ از آنها سر خواهد زد. بهتر است‌ با آنان مؤدبانه‌ و با محبت‌ صحبت‌ کنیم. البته‌ در برخورد با سایر کودکان‌ نیز داشتن‌ رفتاری‌ مهرآمیز و عاری‌ از خشونت‌ لازم‌ است

o صبور باشید. زمانی که با کودکتان برخورد می کنید، حتی زمانی که وی خارج از کنترل است، صبور باشید. صبر و آرامش شما می تواند به کودکتان هم در آرام شدن کمک کند.

o گروهی‌ از موادغذایی‌ – از جمله‌ کاکائو، شکلات، قهوه، نسکافه، نوشابه‌های‌ رنگی‌ و تنقلات – باعث‌ تحریک ‌پذیری‌ می‌شوند و لازم‌ است‌ تا حد امکان‌ از دادن‌ آنها به‌ کودکان بیش فعال خودداری‌ شود.

o خواب‌ شبانگاهی‌ این‌ کودکان‌ موضوع‌ مهمی‌ است؛ آنها باید شب‌ها زودتر به‌ رختخواب‌ بروند. بهتر است‌ والدین‌ برنامه‌ خانواده‌ را به‌ گونه‌ ای‌ مناسب‌ تنظیم‌ کنند و به‌ هر طریق‌ ممکن‌ به‌ کودک‌ بفهمانند این‌ یکی‌ از قوانین‌ خانواده‌ اوست‌ که‌ شب‌ها تا دیروقت‌ بیدار نماند. در همین‌ زمینه‌ توصیه‌ می‌ شود کودک‌ از وسایلی‌ چون‌ کامپیوتر و تلویزیون‌ به‌ صورت‌ افراطی‌ استفاده‌ نکند

o چنانچه‌ کودک‌ بیش ‌فعال‌ از لحاظ‌ توجه‌ و تمرکز بسیار مشکل‌ داشته‌ باشد و رفتارهای‌ او موجب‌ اذیت‌ و آزار فراوان‌ شود، بهتر است‌ با روان پزشک‌ کودک‌ و نوجوان‌ مشورت‌ شود تا به‌ صلاحدید او کودک‌ مقداری‌ داروی‌ اختصاصی‌ این‌ اختلال‌ را مصرف‌ کند.

o در درمان کودک واقع بین باشید و انتظار درمان یک شبه را نداشته باشید. برای درمان کودکتان برنامه طولانی مدت بریزید.

o به خودتان استراحت بدهید، اگر شما خسته و تحت فشار باشید، تاثیر کمتری در درمان کودک دارید.

نوشته شده در دیدگاه‌تان را بنویسید

درمان بیش فعالی با دارو

درمان بیش فعالی با دارو

درمان بیش فعالی با دارو اولین و مطمئن‌ترین روش درمان این اختلال در کودکان و بزرگسالان است. در مطلب قبل درباره ۴ روش اصلی درمان بیش فعالی صحبت کردیم که در مقاله درمان بیش فعالی می توانید آن را مطالعه کنید.

بیش فعالی در صورتی که در کودکی درمان نشود تا بزرگسالی ادامه پیدا می‌کند و منجر به مشکلات بسیار زیادی همچون افسردگی خواهد شد، که فرآیند درمان را سخت می‌کند. بسیاری از والدین از روش‌های صحیح برخورد با کودکان بیش فعال و یا انتخاب بهترین روش درمانی مستأصل می‌شوند.

کودکان می‌توانند با حمایت والدین و اقدامات به موقع آ‌ن‌ها تمرکز و توجه خود را افزایش دهند و همانند کودکان عادی زندگی کنند.

بیش فعالی یکی از انواع اختلالات رفتاری در کودکان است، که با به کارگیری همزمان چند روش درمانی قابل درمان است. درمان بیش فعالی با دارو اولین و مهم‌ترین گزینه درمان افراد بیش فعال است، که در کنار آن می‌توان از سایر روش‌ها به عنوان مکمل درمان استفاده کرد.

درمان بیش فعالی با دارو

از قدیم همیشه دارو درمانی برای کودکان مبتلا به اختلال کمبود توجه – بیش فعالی درمان ارجح بوده است. دارو درمانی به دلیل سرعت بالای پاسخگویی و همچنین نیاز کم به صرف وقت یکی از محبوب‌ترین روش‌هاست.

نتیجه اکثر مطالعات علمی این است که درمان بیش فعالی با دارو مهم‌ترین و موثرترین روش در این بین است. بر این اساس، از هر ۱۰ نفر، حدود ۸ نفر با استفاده از این روش درمان به مرز بهبودی رسیده‌اند.

از آنجایی که کودکان مبتلا به اختلال نقص توجه و بیش فعالی، در سنین شکل‌گیری عزت نفس و اعتماد به نفس، قرار دارند، درمان بیش فعالی با دارو در این رابطه بسیار تاثیرگذار و مؤثر است.

معروف‌ترین و شایع‌ترین درمان موثر در این بین قرص متیل فنیدیت یا ریتالین است که مدت‌هاست در سراسر جهان درمان اصلی این اختلال است.

درمان بیش فعالی با دارو برای برگرداندن کودک به روال عادی و کاهش علائم این اختلال بسیار تاثیرگذار و مؤثر می‌باشد. گذشته از این، درمان دارویی بیش فعالی برای جلوگیری از افسردگی، ناامیدی، کاهش اعتماد به نفس و افت تحصیلی فرد، ضرورت و اهمیت پیدا می‌کند.

در دهه‌های اخیر تولید دارو برای درمان بیش فعالی به شدت افزایش پیدا کرده است. بین سال‌های ۲۰۰۳ و ۲۰۱۱ بیش فعالی در کودکان به میزان حدود ۴۱٪ افزایش داشته و برآورد می‌شود از سال ۲۰۱۱، ۱۱٪ از کودکان بین ۴ تا ۱۷ سال، بیش‌فعال تشخیص داده شده‌اند. یعنی در مجموع ۶٫۴ میلیون نفر به بیش‌فعالی دچار شده‌اند.

انواع دارو برای درمان بیش فعالی

داروهایی که برای درمان بیش فعالی مورد استفاده قرار می‌گیرد، شامل داروهای محرک و غیر محرک است که به کاهش رفتارهای نامطلوب کودکان و زندگی روزانه آن‌ها کمک قابل توجهی می‌کند.

داروهایی که محرک نام دارند می‌توانند به کاهش رفتارهای پرخاشگرانه و تکانشی کمک کرده و سطح توجه فرد را افزایش دهند. اما داروهای محرک ممکن است برای تمامی افراد مبتلا به این اختلال موثر نباشند، در این صورت از داروهای غیر محرک برای افراد بالای ۶ سال استفاده می‌شوند.

داروهای درمان بیش فعالی با افزایش و متعادل کردن پیام‌رسان‌های عصبی به بهبود علائم بیش‌فعالی کمک می‌کنند. پیام‌رسان‌های عصبی موادی شیمیایی هستند که سیگنال‌هایی را میان نورون‌های مغز و بدن منتقل می‌کنند. داروهای گوناگونی برای درمان بیش فعالی وجود دارد، از جمله:

داروهای محرک مانند آمفتامین یا آدرال (Adderall) که به فرد کمک می‌کنند تمرکز بیشتری داشته باشد و عواملی را که موجب پرت شدن حواس او می‌شوند، نادیده بگیرد.

داروهای غیر محرک مانند اتوموکستین یا Strattera یا بوپروپیون یا Wellbutrin در صورتی می‌توان از این داروها استفاده کرد که عوارض جانبی داروهای محرک به اندازه‌ای زیاد باشد و کنترل شدنی نباشد یا مشکلات پزشکی دیگری وجود داشته باشد که مانع از استفاده‌ی فرد از داروهای محرک شود.

داروهای محرک مانند منیل فنیدات و ریتالین که در ۸۰ درصد موارد طبق گزارشات، در کوتاه مدت تاثیر زیادی بر روی علایم این اختلال داشته است. داروهای غیر محرک نظیر اتوموکستین که گاهاً به عنوان داروی جایگزین یا در کنار داروهای محرک پیشنهاد می‌شود.

پیشنهاد میکنیم این مقاله را مطالعه کنید عوارض نوروفیدبک

لیست داروهای محرک و غیر محرک

همانطور که گفتیم برای درمان بیش فعالی دو دسته اصلی دارو وجود دارد. این داروها به طور کلی به دو نوع محرک و غیر محرک تقسیم می‌شود. که در ادامه لیستی از این داروها را می بینید.

داروهای محرک:

که به فرد کمک می‌کنند تمرکز بیشتری داشته باشد و عواملی را که باعث پرت شدن حواس او می‌شوند، نادیده بگیرد. داروهای محرک مانند:

  • آدرال و آدرال ایکس آر
  • کنسترا
  • دکسدرین (Dexedrine)
  • فوکالی و فوکالین ایکس آر (Focalin)
  • Metadate CD and Metadate ER
  • متیلین و متیلین ای آر
  • ریتالین، ریتالین اس آر و ریتالین ال ای
  • ویوانسه
  • کوییلیوانت ایکس آر

داروهای غیر محرک:

در صورتی می‌توان از این داروها استفاده کرد که عوارض جانبی داروهای محرک به اندازه‌ای زیاد باشد که کنترل شدنی نباشد. یا مشکلات پزشکی دیگری وجود داشته باشد، که مانع از استفاده‌ی فرد از داروهای محرک شود. داروهای غیر محرک مانند:

  • استراترا
  • اینتونیو
  • کاپ وای

درمان بیش فعالی با دارو و نحوه مصرف داروها

باید این نکته را مدنظر داشته باشید که کلاً داروها (مخصوصاً بیش فعالی و عدم تمرکز)  تیغ دو لبه است،  هم می‌تواند باعث بهبود تمرکز و فعالیت کودک شود و هم می‌تواند از طرف دیگر تشدید کننده آن باشد و اثرات منفی بر روی کودک داشته باشد.

همه این موارد بستگی به میزان بیش فعالی در کودک، مقدار و زمان تجویز دارو دارد. دلیل، مقدار، ساعت و نوع مصرف داروها تعیین کننده اثربخشی آنها هستند.

یکی از نکات مهم و حائز اهمیت در این شیوه درمان، تنظیم درست دوز مصرفی داروها می‌باشد. بر این اساس، چنانچه در ابتدا دوز داروها مقدار کمی تجویز شده و به تدریج دوز مصرف افزایش پیدا کند، با عوارض بسیار کمتری همراه می‌باشد.

درمان دارویی این کودکان همان طور که گفته شد بهتر است در سنین کودکی و حدود پیش‌دبستانی آغاز شود و در صورت درمان مداوم حدود نیمی از این کودکان در نوجوانی قادرند بدون درمان دارویی عملکرد طبیعی و مطلوبی داشته باشند.

اما نیم دیگر نیازمند درمان ادامه دار با دارو هستند. همان گونه که یک مبتلا به بیماری پرفشاری خون نیز نیازمند درمان مداوم با داروی ضد فشار خون است.

درمان بیش فعالی با دارو و عوارض جانبی داروها

درمان بیش فعالی با دارو معمولاً ممکن است با عوارض جانبی همراه باشد. از آنجایی که غالباً افراد از لحاظ فیزیولوژیکی و فیزیک بدنی با یکدیگر از تفاوت‌هایی برخوردار می‌باشند، عوارض داروها نیز تاثیرات متفاوتی بر آنها می گذارد. این داروها می‌توانند عوارض جانبی زیر را نیز ایجاد کنند:

  • مشکلات خواب
  • نوسانات خلقی
  • بی اشتهایی
  • مشکلات قلبی
  • فکر کردن یا اقدام به خودکشی.
نوشته شده در دیدگاه‌تان را بنویسید

درمان بیش فعالی

درمان بیش فعالی

همانطور که در سری مقالات قبل گفتیم درمان بیش فعالی در کودکان و بزرگسالان بسیار ضروری است، چرا که عوارض جبران ناپذیری مانند افت تحصیلی، مشکلات شغلی و اجتماعی، رفتارهای پر خطر، اعتیاد، از بین رفتن اعتماد به نفس و… را در صورت درمان نشدن این اختلال در پی خواهد داشت.

در سری مقالات قبل درباره‌ی اختلال بیش فعالی، انواع و علت آن و همچنین علائم، روش تشخیص و تست بیش فعالی کودکان صحبت کردیم، همچنین به بررسی بیش‌فعالی بزرگسالان، علائم و عوارض آن پرداختیم که می‌توانید در سری مقالات زیر آن‌ها را مطالعه کنید.

  • بیش فعالی چیست؟
  • علت بیش فعالی
  • انواع بیش فعالی
  • تشخیص بیش فعالی
  • علائم بیش فعالی
  • تست بیش فعالی کودکان
  • بیش فعالی بزرگسالان

ممکن است بسیاری از والدین تصور کنند، بیش فعالی بیماری چندان مهمی نیست و خود به خود با بزرگ شدن کودک بیماری رفع شده و یا در دوران کودکی مشکل خاصی برای کودک ایجاد نمی‌کند.

در حالی که این طور نیست و در صورت عدم معالجه و بی توجهی به کودک بیش فعال، در دوران مدرسه بیش فعالی برای کودک مشکل ساز می‌شود، چرا که کودک مهم‌تر از همه در تمرکز و توجه مشکل دارد. در نتیجه تمرکز کافی برای گوش دادن به درس نداشته و مدام توی فکر و خیال است و برای بیرون رفتن مدام اجازه می‌خواهد. در یادگیری و انجام تکالیف دچار ضعف‌های جدی خواهد شد.

او نمی‌تواند مدت طولانی آرام روی صندلی بنشیند و معمولاً پر حرف است و مدام سر کلاس با بقیه حرف می‌زند. به همین دلیل از لحاظ تحصیلی معمولاً بسیار افت می‌کند و با مشکل مواجه می‌شود. این موضوع باعث می‌شود که کودک سر خورده شده و دچار عدم اعتماد به نفس شود.

همچنین ممکن است در دوره نوجوانی و جوانی، رفتارهای ضد اجتماعی و حتی بزهکارانه و اعتیاد از آنان دیده شود. علاوه بر این‌ها افراد بیش فعال معمولاً در بزرگسالی در تحصیل، حوزه کاری، اجتماعی و شخصی دچار مشکلات جدی شده و احتمال اینکه این افراد در آینده مبتلا به افسردگی شدید شوند زیاد است.

درست است که کنار آمدن با کودکان بیش فعال کار ساده‌ای نیست، اما والدین باید بدانند که این کودکان ذاتاً بد نیستند اما بدون مصرف دارو و رفتار درمانی نمی‌توانند رفتارهای خود را کنترل کنند. والدین باید از تنبیه بدنی کودک خود جدا خودداری کنند و با او با محبت رفتار کنند.

تشخیص اشتباه بیش فعالی یا عدم تمرکز می‌تواند مسیر زندگی یک کودک را کاملاً تغییر دهد. برای تشخیص بیش فعالی در کودکان، والدین باید رفتار کودک را به مدت ۶ ماه با دقت مورد بررسی قرار دهند و در صورتی که نشانه و علائم بیش فعالی را در مدتی طولانی در کودک خود مشاهده کردند، با یک متخصص برای تشخیص قطعی و درمان مشورت کنند.

درمان بیش فعالی

برای درمان بیش فعالی حقیقتاً بهترین روش درمان و داروی مشخصی وجود ندارد و هرکدام از شیوه‌ها بایستی بر اساس فرد مورد نظر تجویز شود. همچنین باید گفت درمان سریعی نیز برای ADHD وجود ندارد، اما علائم آن قابل شناسایی و کنترل هستند.

۴ محور اصلی درمان کودکان بیش فعال ترکیبی از دارودرمانی، رفتاردرمانی، کاردرمانی و آموزش والدین و معلم است. همچنین سن طلایی درمان این کودکان تا ۱۲ سالگی است.

هر چند که روش‌های مختلفی برای درمان این اختلال وجود دارد، اما درمان دارویی برای این اختلال مهم‌ترین و موثرترین روش در این بین است. معروف‌ترین و شایع‌ترین درمان موثر در این بین قرص متیل فنیدیت یا ریتالین است که مدت‌هاست در سراسر جهان درمان اصلی این اختلال است.

درمان دارویی این کودکان بهتر است از سنین کودکی و حدود پیش‌دبستانی شروع شود و در صورت درمان مداوم حدود نیمی از این کودکان در نوجوانی می توانند بدون درمان دارویی عملکرد طبیعی و مطلوبی داشته باشند، اما نیم دیگر نیازمند درمان ادامه دار با دارو هستند.

رژیم غذایی مناسب نیز تاثیر بسزایی در کاهش علائم این کودکان دارد، به طوری ‌که مشاهده شده اگر کودکان بیش‌فعال مواد غذایی سرشار از امگا ۳، آهن و املاح معدنی را بیشتر دریافت کنند، تا ۴۰ درصد علائم بیماری آن‌ها کاهش پیدا می‌کند همچنین این کودکان باید از مصرف فست‌فودها، نوشابه‌ها و مواد غذایی حاوی مواد نگه‌دارنده نیز خودداری کنند.

کودکان بیش فعال باید از زیاده روی در مصرف شکر و غذاهای حاوی آن مانند کیک، شیرینی، شکلات، بیسکویت و نوشابه‌های شیرین که تحریک کننده هستند خودداری کنند.

دارودرمانی در بیش فعالی

داروهای درمان بیش فعالی شامل تجویز داروهای محرک و غیر محرک است، که به کاهش رفتارهای تخریب گرا نه و نامناسب کودکان و بهبود زندگی روزانه آن‌ها کمک قابل توجهی می‌کند.

این داروها با افزایش و متعادل کردن پیام‌رسان‌های عصبی به بهبود علائم بیش‌فعالی کمک می‌کنند. پیام‌رسان‌های عصبی موادی شیمیایی هستند که سیگنال‌هایی را میان نورون‌های مغز و بدن منتقل می‌کنند.

داروهایی که محرک هستند می‌توانند به کاهش رفتارهای پرخاشگرانه و تکانشی کمک کرده و سطح توجه فرد را افزایش دهند.

اما داروهای محرک ممکن است برای تمامی افراد مبتلا به این اختلال موثر نباشند، در این صورت داروهای غیر محرک برای افراد بالای ۶ سال تجویز می‌شوند.

بعضی از داروها خیلی سریع اثر می‌کنند ولی اثرشان در طول شب از بین می‌رود. داروهایی با اثر گذاری آهسته نیز وجود دارد که فقط کافی است، یک بار در روز استفاده شوند. عوارض جانبی این دسته از داروها شامل کاهش وزن و گاهی روان پریشی است.

اما در عین حال باید به این نکته توجه داشت که کودکان به صورت متفاوت به داروهای مختلف جواب خواهند داد. در واقع انتخاب بهترین داروی بیش فعالی، با توجه به وضعیت شخص و هم چنین بروز عوارض جانبی هر دارو است.

میزان مصرف دارو و طریقه استفاده از آن‌ها باید حتماً توسط پزشک متخصص تعیین شود. برخی از داروها باید هر روز مصرف شوند. اما برخی دیگر باید تنها در محیط مدرسه یا محل کار استفاده شوند.

داروهای محرک مانند منیل فنیدات و ریتالین  در ۸۰ درصد موارد طبق گزارشات معلم‌ها و والدین، در کوتاه مدت تاثیر زیادی بر روی علایم این اختلال داشته است.

آکادمی طب اطفال آمریکا، با سونیا موافق هست. آن‌ها اغلب رفتار درمانی را برای سنین زیر ۶ سال توصیه می‌کنند.

انواع داروهای بیش فعالی به دو دسته محرک و غیر محرک تقسیم می‌شود:

داروهای محرک:

  • آدرال و آدرال ایکس آر
  • کنسترا
  • دکسدرین (Dexedrine)
  • فوکالی و فوکالین ایکس آر (Focalin)
  • Metadate CD and Metadate ER
  • متیلین و متیلین ای آر
  • ریتالین، ریتالین اس آر و ریتالین ال ای
  • ویوانسه
  • کوییلیوانت ایکس آر

پیشنهاد میکنیم این مقاله را مطالعه کنید درمان اوتیسم با ۴ شیوه مهم و تاثیر گذار

داروهای غیر محرک:

    • استراترا
    • اینتونیو
    • کاپ وای

درمان بیش فعالی با روان درمانی

در درمان بیش فعالی علاوه بر دارو درمانی، درمان‌های دیگری نیز وجود دارد که به کاهش نشانه‌های بیش فعالی کمک می‌کند.

معمولاً والدین سعی می‌کنند تنها یکی از این روش‌ها را امتحان کنند و اکثراً دارو درمانی را به تنهایی انتخاب می‌کنند، چرا که این روش ارزان‌تر و سریع‌تر است.

اما مشکل دارو درمانی در این است که فرد پس از قطع مصرف، دوباره علائم بیماری را نشان خواهد داد. به همین دلیل پیشنهاد می‌شود تا در صورت دارو درمانی از درمان مکمل هم استفاده شود.

تحقیقات نشان می‌دهد کودکانی که دارو درمانی را به عنوان روش تنها انتخاب می‌کنند بعد از دو هفته، دیگر علائم بیماری را نشان نمی‌دهند و در درمان‌های دیگر بعد از یک ماه علائم به صورت تدریجی محو می‌شود.

اما بازگشت علائم بیماری در دارو درمانی بسیار بالاتر از دو روش نوروفیدبک و روان درمانی است.

در روش روان درمانی، روان درمانگران بر روی رفتارهای این کودکان کار می‌کنند و سعی می‌کنند با شرطی سازی‌های مختلف رفتار آن‌ها را تغییر دهند.

این شیوه تقریباً مکانیزمی شبیه به عمل نوروفیدبک دارد، با این تفاوت که سعی درمانگر بر این است که رفتارهای مختلف را مرحله به مرحله اصلاح کند.

معمولاً روان درمانگران با دادن تکالیف مختلف به افراد مبتلا به کمبود توجه-بیش فعالی در محیط‌های خارج از کلینیک، سعی می‌کنند تا الگوی رفتاری افراد را تغییر دهند و در نهایت آن‌ها را به افرادی بهنجار و طبیعی نزدیک کنند.

درمان بیش فعالی با رفتار درمانی

تحقیقات نشان داده که درمان‌های رفتاری بخش مهمی از درمان برای کودکان بیش فعال است. رفتار درمانی نه تنها توانایی کودکان را برای کنترل توجه و تمرکز در مدرسه افزایش می‌دهد، بلکه روابط آن‌ها را با خانواده و دوستانشان بسیار تحت تاثیر قرار خواهد داد. هدف از این درمان‌ها قوی‌تر کردن رفتارهای مثبت و از بین بردن رفتارهای نامطلوب است. درمان رفتاری شامل تمرینات رفتاری برای خانواده، خود کودک و حتی معلمان در مدرسه می‌باشد. درمانگر رفتاری – شناختی به فرد برای موارد زیر کمک می‌کند:

o      تنظیم برنامه‌های تغییر رفتاری در مدرسه، کار، و خانه
o      تعیین اهداف مشخص برای رفتار و موفقیت
o      به خانواده‌ها و آموزگاران کمک کنید تا جایزه‌ها و نتایج خود را حفظ کنند.

رفتاردرمانی نسبت به درمان دارویی برای کودکان ۲ تا ۵ ساله دارای اختلال بیش‌فعالی ارجحیت دارد. به گفته محققان مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری آمریکا، رفتاردرمانی به بهبود علائم اختلال بیش فعالی در کودکان کمک می‌کند و می‌تواند به اندازه دارو موثر بوده و در عین حال عوارض جانبی هم نداشته باشد.

داروهای نظیر ریتالین برای برخی کودکان مناسب هستند، اما رفتاردرمانی دارای عوارض جانبی داروهای مرتبط با بیش فعالی نظیر دل درد، بداخلاقی، از بین رفتن اشتها و مشکلات خواب نیست.

درمان بیش فعالی با کاردرمانی

کودک مبتلا به بیش فعالی از توجه به جزئیات ناتوان است و در تمرکز هنگام فعالیت و بازی مشکل دارد. همچنین هنگام صحبت مستقیم با او، به نظر می‌رسد که گوش نمی‌دهد و اغلب قادر به پیگیری دستورات یا اتمام کارها نیست و اغلب وسایل خود را گم می‌کند (وسایل مدرسه و اسباب بازی) و فراموشکار است. کاردرمانی برای کودکی با این مشکلات شامل مواردی از جمله انواع بازی‌های هدفمند و سیستم‌های مبتنی بر پاداش و محرومیت است.

کار درمانگر با تمرکز بر نیازهای کودک مهارت‌هایی مانند: سازماندهی کردن، هماهنگی فیزیکی، کارآمدی در تکالیف روزمره را در کودکان بیش فعال تقویت می‌کنند.

درمان بیش فعالی با نوروفیدبک

امروزه بیش از هر زمان دیگری، برای درمان کودکان بیش فعال و کم توجه از نوروفیدبک استفاده می‌شود. بیش از ۷۵ درصد کودکان مبتلا به بیش فعالی و کم توجهی به وسیله نورو فیدبک بهبودی می یابند.

باید به خاطر داشت که نوروفیدبک در واقع نوعی یادگیری است، و مغز یاد می‌گیرد که چطور به تنظیم خود پرداخته و نقائص عملکرد خود را برطرف کند. در نورو فیدبک به مغز آموزش خود تنظیمی داده می‌شود، لذا هیچ گونه عوارض و خطری به دنبال ندارد.

نوشته شده در دیدگاه‌تان را بنویسید

بیش فعالی در بزرگسالان

بیش فعالی در بزرگسالان

به احتمال زیاد شما هم مانند اکثر مردم تصور می‌کنید که بیش‌فعالی یک اختلال مربوط به کودکان است. اما این طور نیست، اختلال بیش فعالی در بزرگسالان هم ممکن است همچنان باقی بماند و تبدیل به بیش فعالی بزرگسالان شود. نکته مهم اما در اینجا این است که علائم و عوارض بیش فعالی در بزرگسالی تفاوت پیدا کرده و می‌تواند عواقب بد و مختل کننده‌ای در زندگی فرد داشته باشد.

در سری مقالات قبل درباره‌ی اختلال بیش فعالی، انواع و علت آن و همچنین علائم، روش تشخیص و تست بیش فعالی کودکان صحبت کردیم، که می‌توانید در مقالات زیر آن‌ها را مطالعه کنید. در این مقاله به بیش‌فعالی بزرگسالان و علائم و عوارض آن می‌پردازیم.

  • بیش فعالی چیست؟
  • علت بیش فعالی
  • انواع بیش فعالی
  • تشخیص بیش فعالی
  • علائم بیش فعالی
  • تست بیش فعالی کودکان

پیشنهاد میکنیم این مقاله را مطالعه بفرمایید: کاردرمانی چیست؟

اختلال بیش فعالی در بزرگسالی در افرادی بروز می‌کند، که در کودکی نیز دچار بیماری بیش فعالی بوده‌اند. در حقیقت می‌توان گفت شخص در دوران کودکی دچار بیش فعالی می‌شود و در برخی از موارد این بیماری به بزرگسالی کشیده شده و تبدیل به بیش فعالی بزرگسالان می‌شود.

معمولاً نزدیک ۶۰ درصد از اشخاصی که در کودکی با این اختلال مواجه بوده‌اند، در بزرگسالی نیز با آن دست و پنجه نرم می‌کند.

کودکانی که به درستی در سنین رشدشان درمان نشوند، به احتمال زیاد در سنین بزرگسالی نیز از این مشکل رنج خواهند برد.

همچنین ممکن است در برخی از افراد، این اختلال در کودکی آنها تشخیص داده نشود و آنها تحت درمان قرار نگیرند. در نتیجه بعدها با گذشت زمان، در سنین بزرگسالی بیش فعالی در آنها تشخیص داده شده و تبدیل به اختلال بیش فعالی بزرگسالان می‌شود.

بیش فعالی در بزرگسالی چیست؟
اختلال بیش فعالی در بزرگسالی یا ADHD بزرگسالان در واقع همان شرایط نورولوژیک اختلال کم‌توجهی – بیش‌فعالی است، که در بعضی از بزرگسالانی که در دوران کودکی علائم و نشانه‌های این اختلال را داشتند، همچنان وجود دارد.

این بیماری یک اختلال سلامت روانی است، که می‌تواند به میزان بیش از حد معمول رفتارهای پرخاشگرانه و تحرک را در فرد ایجاد کرده و ترکیبی از مشکلات پایدار و مداوم از دشواری در توجه کردن، بیش فعال بودن و رفتارهای تکانه‌ای را ایجاد می‌کند.

در واقع به این معنی است، که فرد مبتلا به این اختلال نمی‌تواند هیجان‌ها، تکانش‌ها، افکار و عوامل شناختی به ویژه تمرکز و توجه خود را تنظیم کند و دائماً در معرض حواس‌پرتی، فراموشی و هیجانات قرار دارد.

بیش‌فعالی و نقص تمرکز، باعث ایجاد اختلال در سیستم‌های تنظیمی، شناختی، هیجانی، کنترلی و آرامش فرد و همچنین عدم کنترل رفتارهای غیر منطقی می‌شود.

بیش‌فعالی در بزرگسالان می‌تواند به روابط ناپایدار، عملکرد ضعیف در محل کار، عزت نفس پایین و دیگر مشکلات منجر شود. این اختلال به صورت سه زیرگروه، کم‌توجهی، بیش فعالی-تکانشی و نیز نوع ترکیبی آن شناخته می‌شود.

بیش فعالی در بزرگسالی باعث مشکلاتی در زندگی فرد شده که عملکرد او را در حوزه‌های مهمی که برای یک زندگی خوب و لذت بخش لازم است، تحت تأثیر قرار می‌دهد. این حوزه‌ها عبارتند از:

– عملکرد شغلی و کاری
– عملکرد تحصیلی
– عملکرد در روابط صمیمی (روابط با فامیل و دوستان، ازدواج)

علائم بیش فعالی، درجه و شدت‌های مختلفی دارد و علائم این اختلال در بزرگسالان با علائم بیش فعالی در کودکان متفاوت است. احتمال دارد با بزرگ شدن کودک علائم بیش فعالی کم شود، اما رفتارهای تکانشی، مشکل تمرکز و ریسک پذیری ممکن است ادامه داشته باشد و یا بدتر شود.

زمانی می‌توان گفت فردی به  ADHDبزرگسالی مبتلاست، که بر اثر بیش فعالی ارتباطش با سایر افراد یا وضعیت شغلی یا تحصیلی‌اش دچار مشکل شود. این اختلال تأثیر عمده‌ای بر روی تحصیل، کار و روابط اجتماعی فرد می گذارد. همچنین افسردگی، اضطراب، اعتماد به نفس پایین و سوءمصرف مواد در بزرگسالان مبتلا به  ADHDشایع است.

درمان بزرگسالان مبتلا به اختلال بیش‌فعالی ADHD شبیه به درمان ADHD در دوران کودکی است. هرچند برخی از داروهایی که برای کودکان تایید شده است، برای استفاده افراد بالغ مورد تایید نیست.

درمان اختلال بیش فعالی در بزرگسالی شامل داروها، مشاوره روان‌شناختی (روان‌درمانی) و درمان هر نوع بیماری روانی است، که همراه با (ADHD) اتفاق می‌افتد.

تحقیقات نشان می‌دهد، اختلال بیش فعالی در بزرگسالان تقریباً به طور مساوی بین زنان و مردان وجود دارد.

همچنین تشخیص اختلال بیش فعالی ADHD در بزرگسالان دشوارتر است، زیرا علائم آن شبیه به بعضی از اختلالات دیگر مانند اضطراب یا افسردگی است. بسیاری از بزرگسالان مبتلا به این بیماری، دارای حداقل یکی از اختلالات سلامت روانی مانند افسردگی و اضطراب نیز هستند.

علائم بیش فعالی بزرگسالان
می‌توان گفت اصلی‌ترین نشانه اختلال بیش فعالی در بزرگسالی بی توجهی و بی دقتی است. افراد مبتلا به این اختلال در گوش دادن به یک سخنرانی، تمام کردن وظایف یا پیگیری مسائل شخصی خود به مشکل بر می‌خورند.

از طرفی به دلیل بی دقتی، مدام مرتکب اشتباه می‌شوند. افراد مبتلا به  ADHD دوست ندارند فعالیت‌هایی انجام دهند، که نیاز به دقت و صرف وقت طولانی دارد.
زمانی که فرد بیش فعال چندین وظیفه و کار را در آن واحد انجام می‌دهد، اما نمی‌تواند آنها را به سرانجام برساند در طول روز احساس اضطراب زیادی می‌کند.

ویژگی‌های اصلی بیش فعالی در بزرگسالان، شامل مشکلات توجه، تحریک ‌پذیری و بی‌حسی است. بیش فعالی می‌تواند به شیوه‌های مختلف بروز کند و اساساً خود را به صورت مشکلات و علائمی مانند موارد زیر نشان می‌دهند:

o      تکانشی بودن
o      تحریک پذیری
o      بی دقتی
o      بی نظمی و مشکلات در اولویت‌بندی
o      مشکل در تمرکز بر روی یک کار
o      مشکل در تمرکز کردن هنگام مطالعه
o      مشکل در چند وظیفه‌ای
o      فعالیت بیش از حد یا بی حوصلگی
o      تحمل پایین در برابر ناامیدی‌
o      نوسانات خلقی مکرر
o      گرم بودن بیش از حد
o      مقابله با مشکل استرس
o      عدم توانایی در دنبال کردن دستورالعمل‌ها
o      مشکل در به خاطر سپردن چیزها
o      مشکل در مدیریت زمان
o      ناتوانی در غیرفعال بودن
o      ضعف در سازماندهی وظایف و برنامه‌ریزی
o      به موقع انجام ندادن کارها
o      به تعویق انداختن کارها

این افراد هیچ گاه در یک جا بند نمی‌شوند. زیاد حرف می زنند، به سختی سکوت می‌کنند و مدام صحبت دیگران را قطع می کنند.

بسیار بدون تحمل و ناشکیبا هستند. آنها زمانی که در صف (صف بانک یا سرویس عمومی) می‌ایستند، نمی‌توانند منتظر بمانند تا نوبت شان برسد.

وسایل کوچک مورد نیازشان مثل کلید، سوئیچ، خودکار، کیف و… را گم کند و نمی‌داند آنها را کجا گذاشته‌اند و مرتب دنبال وسایل می گردند.

نمی‌تواند مکالمات (سخنرانی، صحبت طرف مقابل، برنامه تلویزیون) را گوش دهد و در این زمان‌ها حواسش متوجه موضوع دیگری است.

دانشجویان در توجه و تمرکز هنگام مطالعه و انجام امور روزمره مشکل دارند، زمانی که مشغول خواندن هستند به رویا فرو می روند، مدتی می گذرد و آنها هنوز در همان صفحه اول هستند.

پیشنهاد میکنیم این مقاله را مطالعه کنید کاردرمانی اوتیسم

توانایی‌های ورزشی ضعیف‌تر و دست خط بد دارند. آنها معمولاً بیشتر سرپا هستند تا نشسته و هنگامی که مجبور به نشستن هستند احساس بی قراری می‌کنند.

بزرگسالان بیش فعال روابط اجتماعی اندک و شکست‌های زیادی دارند و از ضعف اعتماد به نفس رنج می‌برند. در روابط عاشقانه شان به مشکل بر می‌خورند. مشکل اصلی این افراد اضطراب، افسردگی، اختلالات شخصیتی و تمایل به استفاده از مواد مخدر است.

اثرات بیش فعالی در بزرگسالان
بیش فعالی ممکن است مشکلات زیادی برای زندگی فرد ایجاد کند. هیچ دو بزرگسالی که دچار این اختلال هستند، علائم و چالش‌های مشابهی ندارند. اختلال بیش فعالی یا نقص توجه ADHD می‌تواند زندگی شخصی و کاری فرد را به شدت دشوار کند. اغلب، این بیماری باعث عوارض زیر در شخص می‌شود:

o      عملکرد ضعیف در محل کار
o      بیکاری
o      مشکل با قانون
o      مصرف الکل یا مواد مخدر دیگر
o      تصادفات مکرر خودرو یا سایر حوادث
o      روابط نامشخص
o      سلامت جسمی و روحی ضعیف
o      خود تصویری ضعیف
o      اضطراب
o      خستگی مزمن
o      تأخیر و فراموشی مزمن
o      افسردگی
o      مشکل در کنترل خشم
o      اعتماد به نفس پایین
o      نوسانات خلقی
o      مشکلاتی در برقراری ارتباط
o      بی‌انگیزگی

درمان کودکان بیش فعال با کاردرمانی

اثرات بیش فعالی در بزرگسالی بر روابط زناشویی
برخی از تاثیرات بیش فعالی در بزرگسالی بر روابط زناشویی عبارتند از:

o      خشم، ناامیدی و سوء رفتار عاطفی در روابط زناشویی
o      علائم حواس‌پرتی و عدم تمرکز
o      از دست دادن شریک
o      عصبانیت و ناامیدی
o      احساس ناخوشایند به علت عدم توجه توسط شریک
o      سردرگمی و تحریک پذیری
o      افزودن شریک
o      احساس ناامیدی دائمی و این تصور که “من هرگز به اندازه کافی برای شریک خود خوب نیستم”
o      شکست در ایجاد یک رابطه خوب
o      استرس و یا اشتیاق بیش از حد
o      علائم فراموشی، اختلال در رفتار و تحریکات منفی در کنار شریک زندگی

نوشته شده در دیدگاه‌تان را بنویسید

تست بیش فعالی کودکان و بزرگسالان

تست بیش فعالی

بیش فعالی در واقع نوعی اختلال در عملکرد مغز است، که نیاز فراوانی به تشخیص و درمان به موقع در دوران کودکی دارد. تست بیش فعالی کودکان و بزرگسالان یکی از روش‌هایی است که به تشخیص صحیح این اختلال چه در کودکان و چه در بزرگسالان کمک فراوانی می‌کند.

در سری مقالات قبل درباره‌ی اختلال بیش فعالی، انواع و علت آن و همچنین روش تشخیص و علائم این اختلال صحبت کردیم، که می‌توانید در مقالات زیر آن‌ها را مطالعه کنید.

  • بیش فعالی چیست؟
  • علت بیش فعال
  • انواع بیش فعالی
  • تشخیص بیش فعالی
  • علائم بیش فعالی

در واقع اختلال کم توجهی-بیش فعالی (ADHD) یک الگوی پایدار از کاهش توجه و یا بیش فعالی و رفتارهای تکانشی است، که شدیدتر و شایع تر از آن است که معمولاً در کودکان و نوجوانان با سن مشابه دیده شود.

 

اختلال کم توجهی و بیش فعالی، مشکل بسیاری از کودکان و البته نگرانی بسیاری از والدین است. معمولاً بیش فعالی از سه سالگی به بعد تشخیص داده می‌شود.

 

اما کودکان مبتلا در دوره شیرخواری اکثراً پرتحرک هستند و دست‌ها و پاهای خود را زیاد حرکت می‌دهند. کم خواب، کم غذا هستند و زیاد گریه می‌کنند.

برای تشخیص بیش فعالی روانشناس باید فعالیت‌ها و علائم کودک را در طول ۶ ماه در نظر بگیرید. تا بتوانید با اطمینان بگویید کودک، بیش فعال است!

علائم بیش فعالی معمولاً قبل از هفت سالگی مشخص می‌شوند. به این صورت که کودکی که دارای این نشانه‌هاست با رفتارهایش اطرافیان خود را در محیط‌های مختلفی مانند مدرسه یا خانه دچار مشکل می‌کند و حتی با گروه دوستان خود نیز به راحتی کنار نمی‌آید.

جهت تشخیص قطعی بیش فعالی در کودکان و بزرگسالان، نیاز به بررسی‌های دقیق و انجام آزمون‌های متعدد روی فرد توسط یک متخصص است.

اما برای اینکه یک دید کلی نسبت به احتمال وجود اختلال بیش فعالی در کودک خود به دست آورید، می‌توانید در تست بیش فعالی کودکان شرکت کنید.

این آزمون صرفاً یک سری سوالات است، که جهت تشخیص کودکان طراحی شده است و نیاز است والدین کودک به آن پاسخ دهند.

بعد از ارزیابی اولیه، تشخیص دقیق مشکل کودک از طریق انواع آزمون‌های شناختی، تست‌های هوشی و تست بیش فعالی کودکان از نوع تخصصی انجام می‌شود و سپس نتایج آنها توسط متخصص علوم شناختی و دکتری تخصصی روانشناسی شناختی تفسیر خواهد شد. و در مرحله نهایی، برنامه درمانی کودک شروع می‌شود.

 

تست بیش فعالی کودکان
در ادامه یک تست بیش فعالی کودکان را مشاهده خواهید کرد که به شما کمک می‌کند دریابید فرزندتان به مشکل بیش فعالی و کم توجهی دچار است یا نه؟

هنگام جواب دادن به سوال‌های زیر، این نکته‌ها را در نظر داشته باشید:

  • سن فرزندتان را در نظر بگیرید.
  • رفتار فرزندتان را در ۶ ماه گذشته ملاک پاسخ دادن قرار دهید.
  • توجه کنید که این آزمون به تنهایی نباید ملاک تشخیص یا درمان یک کودک باشد. 
قسمت اول:

۱) فرزندتان به جزییات توجه نمی‌کند یا در انجام تکالیف مدرسه‌اش اشتباه‌های ناشی از بی‌دقتی دارد؟

۲) به سختی می‌تواند توجهش را حین انجام یک کار و تا پایان آن حفظ کند؟

۳) وقتی مستقیماً با او صحبت می‌کنید، به نظر می‌رسد گوش نمی‌دهد؟

۴) باوجود داشتن میل باطنی به انجام کارها و فهمیدن دستوراتی که به او داده می‌شود، به دستورات درست عمل نمی‌کند و نمی‌تواند کاری را به پایان برساند؟

۵) به دشواری می‌تواند به وظایف و فعالیت‌هایش نظم دهد؟

۶) کارهایی که به تلاش مداوم ذهنی نیاز دارند، دوست ندارد و از انجام آنها طفره می‌رود؟

۷) وسایل لازم برای انجام کارها یا تکالیفش را گم می‌کند؟ (مداد، کتاب، اسباب بازی و…)

 

آشنایی با محصولات شرکت پرتو دانش

۸) صداها یا محرک‌های دیگر به آسانی حواسش را پرت می‌کنند؟

۹) در فعالیت‌های روزانه‌اش فراموشکار است؟

۱۰) با دست‌هایش ور می‌رود یا پاهایش را تکان می‌دهد و وقتی نشسته، سر جایش وول می‌خورد و می‌لولد؟

۱۱) مواقعی که لازم است سر جایش بنشیند، صندلی را ترک می‌کند؟

۱۲) مواقعی که لازم است سر جایش بنشیند، بیش از حد به دور و اطراف می‌دود و از صندلی‌ها بالا می‌رود؟

۱۳) انجام بازی‌های بی‌سر و صدا برایش دشوار است؟

۱۴) تمام روز در حال حرکت است، انگار در بدنش موتور کار گذاشته‌اند؟

۱۵) بیش از حد حرف می‌زند؟

۱۶) وقتی از او سوال می‌پرسید، قبل از اینکه سوال تمام شود، با عجله جواب می‌دهد؟

۱۷) رعایت نوبت برایش دشوار است؟

۱۸) وسط حرف دیگران یا کار آنها می‌پرد؟

۱۹) با بزرگسالان بحث می‌کند؟

۲۰) از کوره در می‌رود؟

 

۲۱) آگاهانه از خواسته‌ها و قوانین بزرگسالان سرپیچی می‌کند؟

۲۲) عمداً دیگران را اذیت می‌کند؟

۲۳) دیگران را مسوول خطاها یا بدرفتاری‌های خود می‌داند؟

۲۴) حساس است و به سادگی از دیگران می‌رنجد؟

۲۵) عصبانی یا بی‌میل است؟

۲۶) کینه‌توز است و دوست دارد تلافی کند؟

۲۷) قلدری می‌کند، دیگران را تهدید می‌کند یا می‌ترساند؟

۲۸) کتک‌کاری به راه می‌اندازد؟

۲۹) برای فرار از کارهایی که باید انجام دهد، یا خلاص شدن از دردسر، دروغ می‌گوید و دیگران را گول می‌زند؟

۳۰) از مدرسه فرار می‌کند؟

۳۱) دیگران را آزار فیزیکی می‌دهد؟

۳۲) اشیا ارزشمند دزدیده است؟

۳۳) عمداً وسایل دیگران را خراب می‌کند؟

۳۴) اشیایی را به کار برده که می‌توانند صدمه جدی ایجاد کنند. (چاقو، چوب، آجر، اسلحه)

۳۵) حیوانات را آزار می‌دهد؟

۳۶) عمداً آتش روشن می‌کند که خرابی به بار بیاورد؟

۳۷) بی‌اجازه وارد خانه یا محل کار یا ماشین کسی می‌شود؟

۳۸) شب بدون اجازه از منزل بیرون می‌ماند؟

۳۹) شبانه از منزل فرار کرده است؟

۴۰) کسی را مورد سوءاستفاده جنسی قرار داده است؟

۴۱) مضطرب، هراسان یا نگران است؟

۴۲) به خاطر احتمال خطا، از امتحان چیزهای جدید می‌ترسد؟

۴۳) احساس بی‌ارزشی یا حقارت می‌کند؟

۴۴) به دلیل بروز مشکلات، خودش را سرزنش و احساس تقصیر می‌کند؟

۴۵) احساس تنهایی می‌کند و حس می‌کند کسی او را نمی‌خواهد و دوست ندارد. می‌گوید: «کسی من را دوست ندارد.»

۴۶) ناراحت، غصه‌دار یا افسرده است؟

۴۷) نگران رفتار و ظاهر خود است و همیشه خجالت می‌کشد؟

 

تفسیر آزمون

 

اگر شما هم فکر می‌کنید فرزندتان بیش‌فعال است، این آزمون به شما کمک می‌کند تا این حدستان را ارزیابی کنید، اما دقت داشته باشید که این آزمون به تنهایی نمی‌تواند و نباید ملاک تشخیص قرار گیرد. همچنین پاسخ مثبت به یک یا چند سوال نشانه وجود مشکل نیست. برای تفسیر نمره‌های آزمون به نکته‌های زیر توجه کنید:

الف) اگر بین سوال‌های ۱ تا ۹ حداقل به ۶ سوال پاسخ «اغلب» یا «تقریباً همیشه» داده‌اید و در بین سوال‌های ۴۸ تا ۵۵ حداقل یک پاسخ «مشکل اندکی دارد» یا «مشکل جدی دارد» دارید، احتمالاً کودکتان با اختلال کم‌توجهی روبروست.

ب) اگر در بین سوال‌های ۱۰ تا ۱۸ حداقل به ۶ سوال پاسخ «اغلب» یا «تقریباً همیشه» داده‌اید و در بین سوال‌های ۴۸ تا ۵۵ حداقل یک پاسخ «مشکل اندکی دارد» یا «مشکل جدی دارد» داشته‌اید، احتمالاً فرزندتان با اختلال بیش‌فعالی روبرو است.

ج) اگر هر دو نتیجه «الف» و «ب» را از آزمون گرفته‌اید، احتمالاً کودکتان با اختلال بیش‌فعالی و کم‌توجهی (ADHD) روبراست.

قسمت دوم: عملکرد کودک

۴۸) عملکرد کلی فرزندتان در مدرسه چگونه است؟

۴۹) خواندن فرزندتان چگونه است؟

۵۰) نوشتن فرزندتان چگونه است؟

۵۱) ریاضی فرزندتان چگونه است؟

۵۲) ارتباط او با والدینش چطور است؟

۵۳) ارتباط او با خواهر و برادرش چطور است؟

۵۴) ارتباط او با همسالانش چطور است؟

۵۵) مشارکت او در فعالیت‌های جمعی (مانند بازی‌های تیمی) چگونه است؟

اگر نتایج الف، ب، یا ج گرفته‌اید، حتماً فرزندتان را نزد یک روان‌پزشک یا روان‌شناس ببرید. حتی بعد از انجام این آزمون نیز نمی‌توان به تشخیص قطعی رسید، بنابراین بهتر است قبل از اینکه هرگونه برچسبی به فرزندتان بزنید، برای ملاقات با یک روان‌پزشک یا روان‌شناس برنامه‌ریزی کنید. بدون مشورت با روان‌پزشک در مورد وضعیت فرزندتان تصمیم نگیرید و به خصوص در حضور کودک در مورد بیش‌فعالی حرفی نزنید.

 

تست بیش فعالی کودکان و بزرگسالان

همانطور که گفتیم بعد از تشخیص احتمالی بیش فعالی نیاز به تشخیص قطعی است، که در مطلب‌ها و کلینیک‌ها برای کمک به تشخیص قطعی از دو تست بیش فعالی کودکان و بزرگسالان به نام تست iva2و تست تووا (tova) استفاده می‌کنند.

از این دو تست می‌توان به عنوان یک روش تشخیص مطمئن برای اختلال عدم تمرکز و توجه و حتی بیش فعالی استفاده کرد. این تست توسط پزشکان متخصص و کلینیک‌های تخصصی ارائه می‌شود. در ادامه این مطلب به طور مختصر با این دو آزمون تخصصی بیش فعالی آشنا خواهید شد.

 

تست iva2 چیست؟

عبارت IVA مخفف عبارت Integrated Visual and Auditory می‌باشد و یک نوع آزمون بررسی پیوسته عملکرد است. تست iva2 یک آزمون پیوسته دیداری–شنیداری است و از انواع تست‌های CPT می‌باشد.

این تست یک آزمون تخصصی می‌باشد، که جهت تشخیص بیش فعالی (ADHD) و تعیین شاخص‌های توجه و تمرکز به کار می‌رود. با این تست شما می‌توانید یک کودک مبتلا به بیش فعالی را از کودک سالم تفکیک کنید.

تست iva2 علاوه بر تشخیص در جداسازی انواع اختلال بیش فعالی کودکان شامل نوع کمبود توجه، نوع بیش فعالی (تکانشگر)، نوع ترکیبی و نوع ناشناخته (NOS) به کار می‌رود.

تست iva2 همچنین به تفکیک ۵ نوع توجه شامل توجه متمرکز، توجه مداوم، توجه انتخابی، توجه تجزیه شده و جابجایی توجه در دو سطح دیداری و شنیداری به طور دقیق می‌پردازد.

مشکلات و اختلالات دیگری مانند مشکلات خود کنترلی مرتبط با جراحت سر، اختلالات خواب، افسردگی، اضطراب، اختلالات یادگیری، زوال عقل و مشکلات پزشکی دیگر را نیز با این آزمون می توان تشخیص داد.

از این ابزار برای دیدن روند تأثیر بازی درمانی و سایر روان درمانی‌ها یا داروها هم می‌توان استفاده کرد. برای آشنایی با نحوه کار این تست بر روی این لینک کلیک کنید.

 

تست تووا (tova) چیست؟

تست تووا امروزه به عنوان یک روش تشخیصی جدید و قابل اعتماد برای تشخیص و اندازه‌گیر‌ی بیش فعالی، نقص توجه و تکانشگری توسط پزشکان و کلینیک‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد.

تست تووا (.T.O.V.A) یک ارزیابی عصبی است، که میزان توجه فرد را هنگام غربالگری برای اختلال کمبود توجه اندازه‌گیر‌ی می‌کند. به طور کلی، این تست ۲۱.۶ دقیقه طول می‌کشد و یک بازی ساده و در عین حال کسل کننده رایانه‌ای است.

این آزمون متغیرهای مربوط به محرک بصری یا شنوایی را اندازه‌گیر‌ی می‌کند. پس از آن مقادیر به دست آمده از افراد مورد آزمایش، با مقادیر گروهی از افراد بدون اختلال توجه مقایسه می‌شود. این آزمایش باید به همراه یک سری از آزمایشات دیگر مانند تاریخچه دقیق، پرسشنامه‌های ذهنی، مصاحبه‌ها و چک لیست‌های علائم قبل از نتیجه‌گیر‌ی استفاده شود.

تحقیقات نشان می دهد که تست تووا می تواند ۸۷٪ از افراد بدون ADHD 84٪، ADHD غیرفعال و ۹۰٪ ADHD فعال، را با دقت شناسایی کند. اما هرگز نباید به تنهایی به عنوان یک ابزار تشخیصی برای تست‌های مربوط به اختلالات کمبود توجه و یا بیش فعالی استفاده شود.

این روش در تشخیص بیماری هم در کودک و هم در بزرگسال موثر است. در این تست شما این امکان را دارید که تشخیص دهید، فرد دچار بیش فعالی یا نقص و کمبود توجه یا هر دو شده است.

نوشته شده در دیدگاه‌تان را بنویسید

نحوه تشخیص بیش فعالی

تشخیص بیش فعالی

بیش فعالی یکی از شایع‌ترین اختلالات رشدی-رفتاری در کودکان و نوجوانان است. این اختلال در واقع یک بیماری پیچیده بوده و تشخیص بیش فعالی به صورت قطعی نیاز به کمک و نظر مشاور و پزشک متخصص دارد.

اما شما می‌توانید برای تشخیص احتمالی این اختلال در کودک یا نوجوان یا حتی در خود، با یکسری از نشانه‌های آن و راه و روش تشخیص این بیماری آشنا شوید. شناخت علائم بیش فعالی کمک فراوانی به تشخیص به موقع و صحیح این اختلال چه در کودکان و چه در بزرگسالان می‌کند.

در این مقاله قصد داریم به روش تشخیص بیش فعالی و علائم تشخیصی آن بپردازیم. در سری مقالات قبل درباره‌ی اختلال بیش فعالی، انواع و علت آن صحبت کردیم، که می‌توانید در مقالات زیر آن‌ها را مطالعه کنید.

پیشنهاد میکنیم این مقاله را مطالعه کنید: درمان بیش فعالی با دارو

مهم است که بدانید، اختلال بیش فعالی نه تنها بر عملکردهای شناختی، اجتماعی، هیجانی و خانوادگی کودک و دانش‌آموز تاثیر منفی می‌گذارد، بلکه عملکردهای شغلی و زناشویی او را در بزرگسالی نیز تحت تاثیر قرار می‌دهد.

خیلی از افراد هستند که از مشکل نداشتن تمرکز و گاهی هم احساس بی‌قراری و ناآرامی رنج می‌برند. اما این لزوماً دلیل نمی‌شود که آنها بیش فعال هستند.

بلکه اگر شما دچار اختلال کم توجهی-بیش فعالی یا ADHD باشید، این مشکلی است که همواره با شماست و به روی زندگی روزانه و فعالیت‌های شما تاثیر بسیاری می‌گذارد.

این تاثیر گذاری ممکن است تا آنجا پیش برود که شما در محیط آموزشی یا محیط کاری یا زندگی شخصی خود دچار مشکلات جدی شده و با دشواری‌هایی روبرو شوید.

تشخیص بیش فعالی با یک آزمون خاص امکانپذیر نیست. مجموعه‌ای از علائم باید (حداقل در مدت شش ماه) مورد بررسی قرار بگیرد.

همچنین کودکی که دارای این نشانه‌هاست با رفتارهایش اطرافیان خود را در محیط‌های مختلفی مانند مدرسه یا خانه دچار مشکل می‌کند و حتی با گروه دوستان و همسالان خود نیز به راحتی کنار نمی‌آید.

اگر این کودکان در زمان مناسب درمان نشوند، نمی‌توانند در امور آموزشی و فعالیت‌های اجتماعی خود موفق عمل کنند و ممکن است برای خود و اطرافیانشان مشکل آفرین باشند.

تست بیش فعالی کودکان و بزرگسالان

تشخیص بیش فعالی

امروزه بیش فعالی اختلالی بسیار شناخته شده است، اما به دلیل داشتن شناخت سطحی و ناکافی از آن ممکن است، والدین بعضی رفتارهای طبیعی یا اختلالات دیگر کودک را به عنوان بیش فعالی شناسایی کنند.

برای تشخیص اولیه‌ی بیش فعالی باید شناخت کامل تری از نشانه‌ها و علائم اختلال بیش فعالی داشته باشید و آن‌ها را با رفتار کودک خود منطبق کنید و در نهایت تشخیص قطعی اختلال بیش فعالی را به پزشک متخصص بسپارید.

برای تشخیص بیش فعالی تست‌های آزمایشگاهی وجود ندارد. در عوض پزشک با تکیه بر تاریخچه خانوادگی، شرح رفتارهایی که والدین کودک توضیح می‌دهند، بررسی رفتار کودک بر اساس سن و سال او، پرسش‌هایی که می‌پرسد و مشکلاتی که از مدرسه گزارش می‌شود اقدام به تشخیص وجود بیماری می‌کند.

آنها عواملی مانند عصبانیت، اختلال یادگیری، افسردگی، طلاق یا بیماری یکی از اعضای خانواده را هم در نظر می‌گیرند. امروزه علاوه بر مصاحبه بالینی، از تست‌های رایانه‌ای و نقشه برداری مغز نیز برای تشخیص این بیماری استفاده می‌کنند.

اختلال بیش‌فعالی- کم‌توجهی می‌تواند به طور میانگین از سن ۲ یا ۳ سالگی شروع شود. در حقیقت وجود اختلالADHD در کودکان را در سنین مختلف می‌توان تشخیص داد. این اختلال در نوزادان نیز ممکن است وجود داشته باشد.

در ۲ سالگی پزشکان به دنبال پیدا کردن علائم بیش فعالی هستند و هرچه زودتر این اختلال تشخیص داده شود زودتر می‌توان برای درمان آن مداخله کرد.

می‌توان گفت به طور معمول علائم و نشانه‌های آن، قبل از هفت سالگی بروز پیدا می‌کند. اما از آنجایی که یکی از بارزترین نشانه‌های کودکان بیش فعال عدم تمرکز و بی توجهی آن‌هاست، تا زمانی که کودک به سن مدرسه نرسیده که نیاز به توجه و نشستن طولانی مدت داشته باشد، این اختلال قابل تشخیص نیست.

به طور معمول علائمی از بی توجهی، ویری بودن و فعالیت‌های پر انرژی که حداقل برای شش ماه باعث به وجود آمدن اشکالاتی اساسی در رفتار کودک شده باشد، دلیل بر وجود اختلال می‌باشد. داشتن حداقل سه نشانه از نشانه‌های بیش فعالی برای تشخیص اولیه‌ی این اختلال لازم است.

والدین با کودکان بیش فعال خود چگونه رفتار میکنند؟

نحوه‌ی تشخیص بیش فعالی

این بیماری با داشتن علائمی مثل مشکل در توجه، فعالیت بیش از حد و انجام کارهایی بدون توجه به عواقب آن تشخیص داده می‌شود. کودک مبتلا به دلیل ناتوانی در توجه، دچار افت تحصیلی و عقب ماندگی (رفتاری و اجتماعی) از دیگر کودکان هم سطح خود می‌شود.

این ناتوانی‌های و شکست‌ها باعث ضعیف شدن اعتماد به نفس کودک شده و ایجاد رفتارهای پر ریسک و پر خطر در کودک می‌شود. همچنین ادامه پیدا کردن اعتماد به نفس پایین و انزوای اجتماعی- تحصیلی در کودک می‌تواند منجر به بیماری‌های افسردگی و انواع اختلالات اضطرابی شود.

برای تشخیص وجود این اختلال در کودک، علائم باید قبل از اینکه کودک دوازده ساله شود حتماً خودش را نشان داده باشد. بیشتر از شش ماه علائم باقی بماند و حداقل در دو محل مانند مدرسه، خانه یا هنگام بازی با سایر کودکان باعث ایجاد مشکل شود.

علائم بیش فعالی به جهت تشخیص عموماً به دو دسته کلی تقسیم بندی می‌شود، که در ادامه به طور خلاصه به آن می‌پردازیم.

نشانه‌های اختلال بیش فعالی

مبتلایان به اختلال بیش‌فعالی (Hyper Active Disorder – HD) معمولاً فعالیت بالایی دارند، اما در رابطه با تمرکز مشکلی ندارد. از نشانه‌های این نوع بیش فعالی می‌توان علائم زیر را بیان کرد:

  • دست و پای بی‌قرار دارند.
  • مدام محل نشستن یا صندلی را ترک می‌کنند.
  • بالا رفتن از دیوار راست
  • مدام از خود سر و صدا تولید می کنند.
  • همیشه در حال حرکت و راه رفتن هستند و برای مدت طولانی نمی‌توانند یک جا بنشینند.
  • زیاد حرف می‌زنند.
  • اصلاً تحمل انتظار را ندارند و مثلاً نوبت را رعایت نمی‌کنند.
  • تخریب‌گرند و از این کار لذت می‌برند.
  • بدون فکر و بدون توجه به عواقب، کارشان را انجام می‌دهند.

راه تشخیص بیش فعالی نوع اول

برای تشخیص بیش فعالی نوع اول و مشخص شدن روند درمان این افراد، حتماً باید تمام عواملی که در ادامه آمده است در فرد دیده شود، که عبارتند از:

-حداقل ۶ نشانه، از نشانه‌های بالا را داشته باشد.

-نشانه‌ها مدت ۶ ماه تداوم داشته باشد.

-کودک حداقل دارای ۵ سال سن باشد.

-شروع علائم قبل از ۷ سالگی باشد.

نشانه‌های کمبود توجه و تمرکز

این گروه بر خلاف گروه قبلی جست و خیز و فعالیت زیادی ندارند، اما در توجه و تمرکز به مشکل بر می‌خورند. در حقیقت این افراد حضور فیزیکی دارند، اما فکر و حواسشان جای دیگری است. از نشانه‌های این نوع بیش فعالی می‌توان علائم زیر را بیان کرد:

۱- فقط از روی بی دقتی، دچار اشتباه می‌شوند.

۲- در حفظ توجه و تمرکز بیشتر از ۵ دقیقه مشکل دارند.

۳- به صحبت‌ها گوش نمی‌کنند و فقط تظاهر به گوش دادن می‌کنند.

۴- در هنگام ناراحتی از خود عکس‌العمل‌های سریع نشان می‌دهند، مثلاً در هنگام گوش کردن ناگهان سر خود را برمی‌گردانند.

۵- در برنامه‌ریزی و سازماندهی برنامه‌ها مشکل دارند.

۶- اغلب وسایل خود را گم می‌کنند.

۷- از این شاخه به آن شاخه می پرند و بسیار فراموش کارند.

۸- با کوچک‌ترین محرکی مثل بوق ماشین یا صدای تیک تاک ساعت حواسشان پرت می‌شود.

۹- از دستورهای داده شده پیروی نمی‌کنند.

پیشنهاد میکنیم این مقاله را مطالعه کنید درمان بیش فعالی با نوروفیدبک

راه تشخیص نوع دوم بیش فعالی

برای تشخیص این افراد و مشخص شدن روند درمان، بایستی تمام عواملی که در پایین گفته شده در فرد دیده شود، که عبارتند از:

-حداقل ۶ نشانه، از نشانه‌های بالا را داشته باشد.

-نشانه‌ها مدت ۹ ماه تداوم داشته باشد.

-کودک حداقل دارای ۵ سال سن باشد.

-شروع علائم قبل از ۷ سالگی باشد.

کودکانی پرحرف که آرام و قرار ندارند نشانه‌هایی از بیش فعالی را دارند. هر چند که شیطنت همیشه به معنای بیش‌فعالی نیست، اما تحرک زیاد و نامتناسب با محیط، پرحرفی، نداشتن صبر و تحمل برای رسیدن به خواسته‌، انجام فعالیت‌های تخریبی و خرابکاری، پرخاشگری، بد‌خوابی و غیره از جمله مهم‌ترین علائم بیش‌فعالی محسوب می‌شود.

پسران سه برابر دختران در معرض این اختلال هستند و به طور معمول دختران ۵ سال بعد از پسران تشخیص داده می شوند. دختران بی نظم و ساکت کمتر به چشم می آیند، حتی اگر اختلال شان به اندازه پسران باشد.

بی توجهی و نادیده گرفتن موضوعات پیرامون از علائم اختلال در دختران مبتلا به بیش فعالی است. در پسران به جای آن انجام و بروز حرکات و رفتارهای متفاوت و غیرمنطقی بدون انگیزه قبلی و برنامه عاری از فکر انتظار می‌رود.

کودکان بیش‌فعال معمولاً خوابی ناآرام دارند و همان تحرک شدید و شیطنت‌های زمان بیداری را در خواب هم تکرار می‌کنند، از طرفی فرستادن این کودکان به تخت خواب کاری آسان نیست.

بچه‌های طبیعی وقتی دست به کار خطرناکی می‌زنند و دچار آسیبی می‌شوند، معمولاً عبرت می‌گیرند در حالی که کودکان بیش فعال عبرت‌پذیر نیستند و ممکن است عمل خطرناکی را چند بار تکرار کنند.

بچه‌های بیش‌فعال را در خانه معمولاً در حالی که روی کابینت، درراور و به طور کلی در ارتفاع هستند، می‌بینید. آنها همچنین رفتارهای ناگهانی و تکانه‌ای نیز دارند، مثلاً کودک نشسته و ناگهان کنترل تلویزیون که دستش است، را پرتاب می‌کند. این رفتارهای ناگهانی و تکانشی اغلب کودکان بیش‌فعال، باعث آزار و اذیت دیگران می‌شود.